Ludwik XV
Styl Ludwika XV zwany inaczej rokoko rozwijał się w około 1723-1750. Charakterystyczną cechą tego stylu jest dążenie do wyrafinowanego komfortu i intymności wnętrza mieszkalnego. Bardzo często styl ten mylony z barokiem czyli epoką poprzedzającą rokoko. Różnica pomiędzy oba stylami jest taka, iż w baroku nie znano umiaru w zdobieniach i złoceniach tymczasem w rokoku barokowy ogrom zastąpiono minimalnością i wyrafinowaniem. Formy były drobne, płynne i subtelne, nie brak było złoceń i zdobień na kształt roślin, a przede wszystkim muszli. Do wyrobu mebli używano wielu egzotycznych gatunków drewna, zdobiono je markieterią , cyzelowanym brązem, lakiem i plakietkami z porcelany. Jako blaty bardzo często służyły płyty marmurowe, a do obić specjalne tkaniny z Beauvais i Aubusson najczęściej były to tkaniny gobelinowe. Większość sprzętów miało niewielkie rozmiary oraz subtelne, lekkie i fantazyjne formy. Wśród bogactwa typów mebli do charakterystycznych należały: dwudrzwiowe szafy, komody, biurka, sekretery, łóżka i kanapy. Wśród Polaków największym powodzeniem cieszą się piękne fotele rokokowe oraz kanapy ukazujące bogactwo i subtelność wnętrza.